Antoninian Gallienusa (260–268 n.e.), wybity w mennicy w Mediolanie, należący do emisji z okresu samodzielnych rządów cesarza po pojmaniu Valeriana I przez Persów, kiedy mennictwo odgrywało istotną rolę w odbudowie autorytetu władzy.
Na awersie przedstawiono głowę cesarza w koronie promienistej, zwróconą w prawo, z legendą GALLIENVS AVG, identyfikującą go jako augustusa. Korona promienista wskazuje na nominał antoniniana, będącego w tym czasie podstawową jednostką monetarną, mimo dalszego obniżania zawartości srebra.
Rewers ukazuje Laetitię stojącą w lewo, trzymającą wieniec oraz kotwicę, z legendą LAETITIA AVG, a w odcinku oznaczenie P, odnoszące się do oficyny menniczej. Laetitia, jako personifikacja radości i pomyślności, należała do repertuaru ikonograficznego wykorzystywanego w celu podkreślenia pozytywnego wymiaru rządów cesarskich.
Wieniec symbolizuje sukces i powodzenie, natomiast kotwica, rzadziej spotykany atrybut w tym kontekście, interpretowana jest jako znak stabilności i trwałości, szczególnie istotny w okresie kryzysu politycznego i militarnego połowy III w. n.e.
Zestawienie tych elementów tworzy spójny przekaz ideologiczny, wskazujący na próbę przedstawienia rządów Gallienusa jako czasu odnowy i stabilizacji, mimo trudnej sytuacji imperium.
Moneta z częściowo zachowanym srebrzeniem powierzchniowym.
Cesarstwo Rzymskie
Galien (253–268), Antoninian 260-268, mennica Mediolan
Awers: głowa corona radiata w prawo
GALLIENVS AVG
Rewers: Laetitia stojąca w lewo, trzymająca wieniec i kotwicę, w odcinku P
LAETITIA AVG
Średnica 21 mm, waga 2.32 g
